Yosi. Nag-umpisa akong manigarilyo noong college. Inaamin ko,natuto akong humithit nito dahil sa peer pressure. Huminto ako after college graduation. O minsan isang stick kapag stressed, umiinom, kapag malamig, o may nakaing nakakumay.

Ikaw naman, ang paghihithit ng sigarilyo ay tila ekstensyon na ng iyong paghinga. Sabi ko noon, I’ll never kiss a smoker, it’s like kissing an ashtray! I hate guys reeking of cigarette smell. Pero sino nga ba ang makakapagsabing, kakainin ko rin mga sinabi ko? Ang pinagsamang cherry spray mist, the natural male scent and cigarette smoke give you a unique smell that lingers on my skin.
Sabi ng Ate ko, you are bad to my health. Sagot ko naman, but he’s good to my heart. Hahaha.




Red Horse. Ito ang pinakaunang nakakalasing na inumin na ininom ko (exception na ang tuba kasi naman pampawala daw ng bulate yun sabi ng tita ko). Lakas tama. Like the way I fell for you. Maniniwala ka bang sa lahat ng nakarelasyon (which mostly are flings, hindi seryoso), I never let myself to fall. Kasi natatakot ako. I am adventurous. I can take risks- calculated risks. But in the matters of the heart, duwag ako. Duwag akong masaktan at maiwan. Dahil na rin siguro sa trauma ko sa pamilya namin. But when you fell in love, hindi mo makalkula lahat.
Ilang beses na ba tayong nag-inuman? Ilang bote na pa ang ating naipatumba? Hindi lang Red Horse. San Mig Light, Strong Ice, All Pure Malt, The Bar, Generoso, El Hombre Tequila. Hindi naman tayo lasenggero/a ano? hehe



Alam mo bang may mga panahong mas gusto kong nakainom para mawala ang inhibisyon, masabi ko kung ano ang gusto kong sabihin. Sumasagi sa isip ko, sana minsan malasing ka rin at matanong kita ng kahit ano ng walang pag-aalinlangan, o masagot mo ako hindi sa pamamagitan ng isa pang tanong. In vino nobis de veritas. In wine there is truth.


Ewan ko kung naalala mo ang araw na ito. Ito ang araw na una tayong nagkita at nagkakilala. Isang taon na pala. Marami nang nangyari, marami na ring pinagsaluhang beer, at ilang pakete ng yosi.



Maligayang isang taon ng pagkadadaupang- palad.




P.S.

Ito na siguro ang pinakacheesy na naisulat ko sa tanang buhay ko kaya huwag mo akong pagtatawanan kundi babatukan kita. ('0')

Mahal kong senador,

Kumusta naman ang paglilibot mo sa iba't ibang panig ng bansa? Noong pumunta kami sa Barangay Balabag, Kidapawan City, isang barangay sa paanan ng Mt. Apo noong Marso, nakita ko ang napakalaking tarpaulin mo nagbibigay pugay sa iyong pagdating sa kanilang paaralan. Nakabalandra ang iyong nakangiting mukha. Gwapo at makisig.


Kailan ka ba pumasok sa aking kamalayan? hhhmm... Naalala ko pa, isa kang bagitong KOngresista noon. Napakavocal mo sa mga isyung nasasangkutan ng administrasyon. Naging sunod-sunod din ang debate niyo ni Mike Defensor. Nakakatawa nga ang kapalaran sapagkat siya (si Mike Defensor) ay isang dating aktibista at lider estudyante sa Unibersidad ng Pilipinas- Diliman ay naging tagapagsalita ng administrasyon samantalang ikaw, na dating walang pakialam (o apathetic) ay naging tagapagsalita ng oposisyon.

Nakita ko sa iyo ang isang malaking potensyal para maging lider. Listo, agresibo at bata pa. Naisip ko, panahon na para magkaroon ng boses ang kabataan (Kabataan ay mga batang 16- 35 taong gulang ayon sa UNICEF). Sa ilang dekada na pinamunuan tayo ng mga matatanda at mga sinasabing maraming alam,panahon na siguro na merong representante at boses na alam ang ating kalagayan.

Naalala ko sumikat ka agad. Naging hot property ka na rin ng madla. At syempre dagdag pa na kahawig mo ang lead vocalist ng isang banda, si Bamboo. At nung nagkaroon ng halalan noong 2007 elections, tumakbo ka bilang senador at nakuha mo nga ang ikalawang pinakamalaking boto.

Umupo ka sa pwesto. Maramirami ka na ring nasabi, ngunit naghahanap pa rin ako ng konkretong aksyon na nagawa mo para sa masang pinangakuan mo, lalong-lalo pa sa mga kabataan. Marami na rin ang nangyayari. Nagkawatak- watak na rin ang oposisyon. Mabilis ka pa ring magsalita na animo'y namemorya mo na ang lahat ng sasabihin.

At heto nga 2009. Sa susunod na taon, eleksyon na at pagkakataon na upang baguhin ang kabulukan sa kasalukuyang amdinistrasyon. Isa rin iyan sa mga linyang namutawi sa iyong mga labi noong ANC Leadership Forum. Hanga ako sa talas ng iyong pag-iisip dun. Isa ka ngang debater.

Marami na rin ang nagpahayag na kakandidato bilang pagka Presidente. Lumutang din ang iyong pangalan kasama nila Bayani Fernando, Jejomar BInay, Jamby Madrigal, Manny Villar, Loren Legard, Erap Estrada, Mar Roxas.

Meron pa ngang balita noong pinag-iisipan at pinag-uusapan na ng iyong partidong National Peoples' Coalition ang iyong posibleng pagtakbo o ang tambalan ninyo ni Gilbert Teodoro. Nasabi ding malaking pagsuporta ni Danding Cojuangco sa iyong kandidatura.


Ngayong araw nga maswerte daw kasi triple ang numerong nuwebe, isa sa mga senyales ng panahon. Ang isa mong kasamang senador na si Noynoy Aquino ay nagpahayag na ng pagtakbo. Nakakakita na ako ng "President Chiz" at "Idol kita Chiz" sa kahabaan ng Matina at iniisip ko nga. Hindi malayong tumakbo ka. Ngayong darating na Oktubre, ipagdiriwang mo na ang iyong ika- 40 kaarawan. Sa darating na Nobyembre, kwalipikado ka ng tumakbo bilang Pangulo kung gugustuhin mo.

Wala ka pa namang mga pahayag ngunit meron ng nakakaintrigang bidyo na lumabas.



Noong pinanood ko ito, alam ko talagang ikaw yung mamang naka pulang jacket.


At sa sequel nga, hindi ako nagkamali.


Ano nga ba ang plano mo Chiz? Patuloy ka pa rin ba sa iyong mabilis na pagsasalita at tila memoryadong linya? Magpapagamit ka rin ba tulad nila?


Sumasaiyo,

Batang taga Mindanao
na dating may crush sa iyo

Heto eleksiyon na naman. Sabong na!




Kabila- kabila na ang infomercial sa radyo at telebisyon, kanya-kanyang sabit na ng tarpaulin at streamers nang naglalakihang pangalan (mas malaki pa nga ang pangalan kesa sa pagbati)at iba't ibang gimik para lamang mapansin ng madla.

Ilang buwan na lang, filing of candidacy na (although marami na ang nagpahayag sa pagtakbo bago pa magpasa ng pormal na kandidatura sa COMELEC) at syempre, kailangan ng tumatak sa utak ng mga botante. Hayaan niyo akong isaisahin ang mga desperadong aksyon ng mga politikong ito. Tila blind item nga lang to at baka makasuhan tayo ng libel. Hehe


1. Isang presidentiable kailangan pang magpropose sa isang sikat na noontime variety show, mangako ng magpakailanman sa nobya at ianunsiyo ang pag-iisang- dibdib. Tama nga ang kolumnistang si John Nery. Wala pang kumandidato sa pagkapresidente ng hindi nakakasal o walang masayang pamilya. Ang pamamahala sa isang bansa ay tila pamamahala diumano sa pamilya. Wala pa sa kasaysayan ng Pilipinas ang umupong matandang binatang presidente. Isa pang gimik na naisip ng taong to ay ang pagsuot ng bawang bilang protesta diumano sa mga Congressman na mga Aswang sa Batasang Pambansa. Nice try!


2. Syempre di patatalo ang bilyonaryong real estate businessman na lumaki sa hirap. Laki sa Tondo sa sirang barung-barung. Isang magandang teleserye ika nga. Maitanong ko lang, makaraan ang ilang dekada, nakakapagtaka naman na nakatayo parin ang kanilang "maliit at sira ng barung-barung" na kinalakhan niya. Wala man lang pagbabago sa lugar na iyon? At dahil laki sa hirap daw, alam ang solusyon sa mga problema ng mga mahihirap. May sagot sa problema lalo na sa pabahay. Teka lang ha. Sa naalala ko, isang dating propesor ang kumuha ng unit sa kanyang real estate at andaming problema. Gumawa sila ng petisyon ngunit hindi inaksyunan. Nagpadala sila ng sulat sa butihing senador na ito at ang sagot? Bonggang-bongga na "I am sorry but it is my daughter who manage that real estate business." Naks naman! Napakaprofessional niya ha. At nung pinost nga ito sa blog ang nasabing problema, hayun me mga nagreklamo na rin sa mga nakuha nilang unit. Iclick ito para makita ang mga komento. AT syempre andiyan pa ang pagsingit ng double budget sas C5 Highway papunta sa kanyang mga pinapatayong subdibisyon. Pagpapasemento sa pansariling negosyong pabahay at pagpapataas sa premium ng lote sa pera ng taumbayan!

Ginamit na rin ang mga OFW sa aknyang kampanya. Tinulungang makauwi sa Pilipinas ang mga nawalan ng trabaho at sa sarili daw niyang pera. Nung kalagitnaan ng Financial Crisis, hayun biglang tumigil ang ads niya sa TV. Natakot siguro kasi marami na ang kailangan niyang pauwiin at malulugi siya.

Andiyan pa ang pag-approach niya sa host ng noontime variety show (na kung saan din nagpropose si senador Presidentiable # 1) sa pamimigay ng tatlong House and Lot. Kumakailan nga lang noong Kadayawan, nagbigay din siya ng malaking pondo para sa papremyo ng nasabing programa. Malas lang niya at inulan nang napakalakas noong gabing iyon. Di na maatim ng langit ang garapalang nangyayari.

3. Ito naman ay batambata pa, napaka- articulate at may karisma talaga. March pa lang eh nag-umpisa ng maglibot-libot sa mga eskwelahan maging sa dulo ng Mt. Apo! Naku naman! Natatandaan niyo kaming taga Mindanao pag malapit na ang botohan ah. Malaki ang potensiyal nito pero ang kinakatakot ko, isa din ito sa mga nanggaling sa pamilya ng traditional politicians, mga pamilyang nangangamkam ng lupa at manok nga din ni Danding Cojuangco. Walang konkretong nagawa bagkus puro salita. Kamukha siya ng isang vocalist ng isang banda.


4. Ito naman ay nanggaling din sa pamilyang mga pulitiko. Malapad ang mga lupain at siyempre isa din sa mga operator ng logging companies sa Agusan del Sur. Ginamit si Juday para madaling matandaan mukha niya kasi magkamukha pa sila noon. Tatakbo daw siya ulit at nag-iilusyong Presidente nga at isa sa pinakamagandang taktikang naisip niya para makilala ng tao? mamigay ng yellow bead bracelet nung libing ni Cory. Wow! very ingenious!

5. Ito naman eh Sec. ng Department of Interior and Local Government na bigla na lamang naglipana ang mga posters sa Mindanao. Aba may planong tumakbong Bise- Presidente pero Sekretarya pa lang ng DILG eh grabe na kung gumastos ng publikong pondo.

6. Ang Kabayan ng bayan, boses sa proyektong pabahay ng pamahalaan. Siya raw marahil ang manok ng administrasyon sa darating na eleksyon kaya ngayon pa lang gamitin ang bilyon-bilyong pondo ng gobyerno sa pangangampanya sa pamamagitan ng "murang pabahay", para mas dumami ang magloloan sa napakataas na interes! haaay, 25- 30 years mo lang namang babayaran ang loan na iyon.


7. Ito ang sinasabing busilak at isang paruparong nangahas na kalabanin ang mayoryang lalakeng kandidato sa pagka Presidente. Environmentalist daw. Pero isa ring Madame Political Butterfly. Palipat-lipat, papalit- palit.

8. Dating Pangulong naimpeach dahil sa katiwalian, nakulong ngunit napalaya dahil sa presidential pardon. Heto ngayon umaarangkada at naghahangad ng ikalawang pagkakataon. At ang pinakamagandang taktika sa kanyang pangangampanya? Gumawa ng bagong pelikulang comedy!

9. Sa Makati..Dito sa MAkati. Nagawa na daw niya lahat. Gagawin pa lang ng iba, natapos na niyang solbahin. Oh di ba, bongga! Pero katulad ng iba, meron ding kaso ng korupsyon ito at traditional na pamamaraan ng pamumulitika. Although, sa aking pagsisiyasat medyo nakuha niya ang aking paghanga sa kanyang pamamalakad. Pero oo nga naman, Makati yan eh! Distritong pangpinansiyal at malaki ang Internal Revenue Allotment (IRA). Sana lang wag siyang gumamit ng bansag na "Obama of the Philippines.


10. Noong isang linggo, pinahayag ni # 1 na hindi na niya ipagpapatuloy ang pagtakbo bilang Presidente. Bagkus, ipapasa niya ang pagpadyak sa mas gusto ng nakakarami. Ito ay anak ng sikat na mag-asawang nailagay sa posisyon dahil sa sirkumstansiya, sa daloy ng panahon. At sa pagnanaw kumakailan ng inang sinasabing "tanglaw ng demokrasya", kailangang ipagpatuloy ang laban. At sino pa nga ba ang nararapat na magdala ng sulo kundi ang ang nakakatandang anak nila? At sa ika- 40 araw ng pagkamatay ng ina at sa isang napaimportanteng petsa ika- 9 ng Setyembre, 2009, pormal na dineklara ng senador ang kanyang pagtakbo. Pagpapatuloy daw ng Dilaw na rebolusyon ng EDSA 1. Siya na nga ba ang magbubuklod sa oposisyon? O ang mga tao kaya ay patuloy pa ring nangungunyapit sa nakaraan at naghahanap ulit ng simbolo sa pagbabago? Ngunit anong pagbabago ang dala niya? Maraming kamalian ang nakaraan lalo pa sa EDSA 1 at pauulit-ulit nating mararanasan dahil hindi tayo natututo.


Sa mga nakalistang tatakbo sa parating na eleksyon, napapaisip ako kung meron nga bang kandidato para sa tunay na pagbabago?

Paulit-ulit na pangalan,
paulit-ulit na isyung nakakabit sa kanila..
anong 'pagbabago' ang naghihintay?

PS. Hindi ko nabanggit si Nicanor Perlas. Isa rin sa mga nagpahayag ng pagtakbo sa pagka Presidente at sinasabing "alternatibo" sa mga trapo. Mgasasaliksik pa ako sa kanya. At hindi ko na rin inihanay sa kanila sina Among Ed at Grace Padaca.

When we were young, we always wanted to change the world, become Batman,Robin or Wonder-woman and save the world. We wanted to be heroes. But as we grow old, we learn that the world is full of 'bad' guys and we could not do it immediately. We could not don the flashy suit pants and help everyone. We become cynics as we see the seniors doing what is not right. We could not even distinguish outright the Right from Wrong. There are many gray areas. We become enclosed with our own world and problems that we forget to extend our hands to others.
"Hindi ko nga makayang solbahin problema ko, sa kanila pa kaya." We shrug off the social ills that slowly eating the system, the morality of this country. We busied ourselves with our work, our family, within our little own circle..thinking that it is enough to live.

But as I was browsing Inquirer, an article about a boy in Holland raises €1,000 for RP orphans made me think again. There are still people who wanted to be heroes in their own ways.

Kyle Baleva is just 12 years old! His father was a victim of torture of the 17th Infantry Battalion. They were in Netherlands for exile. He heard stories from his parents about forced disappearances, torture and abduction perpetrated by the military. The stories inspired him to train for the hike and collect 0.20 euros per kilometer he could walk. He trained with his father by walking five kilometers every week-end and gradually increasing it to 10, 20 and 30 Kms per day for three consecutive days.

The money he collected was for the children who were orphaned after one or both parents are killed or kidnapped by the state perpetrators, i.e. military. We all know areas with military intensive operations also records high human rights violations. Our state's definition of "terrorist", "enemy" and "communist" is grayer and dirtier than the murky waters.

This is one of the most inspiring story I read after reading too much greed and corruption on the daily newspapers. This is something inspiring that uplift the spirit and erases my cynicism.

Happy thoughts! ('0')

As if the Hello Garci, ZTE-NBN and lately LE Cirque gluttony, are not enough, the current administration has yet again found itself in another controversy. As the Concerned Artists of the Philippines (CAP) said, the administration corrupted the very sacred selection process of the National Artist's Award.

I just watched the ANC Media in Focus “Corruption of Culture” and was aghast by Carlo J Caparas’ too much belief in his self and his so called “artistic ability.” Okay let’s make a short rewind at what really happened.

The Cultural Center of the Philippines (CCP) and the National Culture of the Arts (NCCA) are the government bodies assigned to make a list of nominees for the conferment of the National Artist. As Mr. Buthc Dalisay said, “ A National Artist Award is the highest recognition to be bestowed to any artist. He or She is the best of the best in his/her field.” And with the prestige and money involved with this award, a rigid selection process is undertaken. The two bodies made a list with 4 nominees on it:
1. Ramon Santos for his compositions
2. Manuel Urbano a.k.a Manuel Conde for Film and Broadcast
3. Lazaro Francisco for Literature
4. Federico Aguilar Alcuaz for Visual Arts, Painting, Sculpture and Mixed Media

These four lists were submitted to the President for conferment. But through her “presidential prerogative”, she slashed Ramon Santos and added four new names:

a. Jose "Pitoy" Moreno for Fashion Design
b. Francisco Manosa for Architecture
c. Cecilia Guidote- Alvarez for theater and
d. Carlo J. Caparas for visual arts and film


But the artistic community has uproar for this blatant abuse of power. While mourning for the death of Pres. Aquino, eight of the 14 living National Artists, namely: Benedicto Cabrera (Visual Arts), F. Sionil Jose (Literature), Salvador Bernal (Theater and Film), Bienvenido Lumbera (Literature), Arturo Luz (Visual Arts), Napoleon Abueva (Sculpture), Eddie Romero (Film and Broadcast Arts), and Virgilio Almario (Literature) together with other prominent artists like Jim Paredes, Armida Siguion- Reyna, Juana Change mourn for the death and corruption in the selection process. The uproar is with the two added nominees, Alvarez and Caparas. And most of all with PGMA’s so called Honor’s Committee who made the list for the 4 new awardees.

While the previous Presidents like Ramos and Estrada also have used their "presidential prerogative", it was the FIRST TIME that the president not only named One artist but FOUR who were not on the list given by CCP and NCCA and were selected because of her prerogative.



(Photo CRedit to Wig Tsymans)

ALVAREZ: Delicadeza


Cecilia Guidote- Alvarez is presidential adviser on culture and NCCA executive director. As the top officer of NCCA, one of the governing bodies selecting the nominees, she is not qualified to be nominated. The NCCC Guidelines says so.

Section 5. NCCA and CCP Board members and consultants and NCCA and CCP officers and staff are automatically disqualified from being nominated."

I don’t know if she was able to read this.


CARLO J. CAPARAS: Massacre and the Masa Divide

When he was interviewed, he back lashed to Celeste Legaspi’s remarked that he could not draw so he brought his drawings to show that he is indeed an illustrator. He keep on saying that the members of the selection committee are elitist and only chooses “sectoral artists”. He keep on saying that because he came from the “masa”/ “bakya crowd” the other National Artists are envious. Notable names of National Artists for Film are Lino Brocka, Ismhael Bernal and MIke De Leon. They are not "elitist"; they have produced classical movies that paved way for our country to known. Caparas known as the "Massacre King" for his gory movies said he deserve the award because the masses identified with him and was able to produce popular movies. I beg to disagree. Popularity is not only the point here. He keeps on telling again and again that popular consumption is the key for the honor. As the jokes keeps on circulating in the net say, if that is the category then Tito, Vic and Joey, Rene Requestas, even Hayden Kho for his famous sex flicks should be awarded!


(Photo Credit to Peachy Atilano )

The award is about advancing the prestige of our culture and the arts and serving as an inspiration for the generations. He did not pass the entire selection process and the person who conferred him do not have the credibility to do so. Caparas is an artists but he was not able to pass the second level of the screening process. He and Alvarez are known as political allies of the President. What the majority of the artists bemoan is using the National Artist's award as a political payback.


But lately as I reflected on this, I came to conclude that Pinoys are so beholden with prestige and titles. As one anthropologist aptly put it, Pinoys are CREDENTIALIST. Our society clamors for more awards than other societies do. We are very particular with titles added before our names like ATTY, DR. We wanted titles, degrees and fame even as much as giving way to delicadeza. Some people even lobbied for themselves or was awarded because of their connections. This clamor for identifying the “great”, the “star” is also like setting apart a certain group from the rest of the group. That’s stratification. That's propagating the idea of inequality. In creating this certain standard, we might also be limiting creativity of our artists.

Now I am even wondering, how about our labels such as "Diamond Star", "Star for All Seasons", "Megastar", "Comedy King", is this also a part of our being credentialists? (",)


Happy thoughts!